terug naar verhalen WEB4KIDS homepage


Dubbel
Emma Tito
11 jaar

Dubbel, zo werden ze ook wel genoemd. De twee beste vriendinnen, Tanja en Marien. Ze zaten bij elkaar in de klas, bij elkaar op atletiek en ze waren al buurmeisjes voordat ze geboren waren. Ze vonden het niet echt vreemd dat ze dubbel werden genoemd. Tenslotte waren ze vaak, haast altijd, samen en deden bijna niets zonder elkaar. Hoe ze dat volhielden was een mysterie voor hun ouders.
"Ma-am," riep Tanja naar haar moeder die televisie zat te kijken. Tanja zat zelf op haar kamer, ze had haar vissen eten gegeven. "Ik ga naar Marien toe!"
"Waarneer ga je daar wonen?" Grapte Tanja’s moeder. Echter vatte Tanja het verkeerd op. Of ze was al gewoon in een rotbui, haar mooiste vis was vanmorgen dood gegaan. "Ik ga niet bij Marien wonen!" Schreeuwde ze naar beneden. Moeder die beneden zat schrok er zelfs van. Ze mompelde iets. "Als je daar dan toch heen gaat, neem dan je atletiek spullen mee,” riep moeder. Tanja stak haar tong uit in de richting van de trap maar niemand zag het. Haar spullen lagen op een leunstoel en snel pakte ze de tas waar ze in zaten. Vlak voordat ze de trap af wou en bedacht ze zich dat ze best alvast haar sportschoenen kon aandoen. Ze liep zuchtend haar kamer in en wierp een kwade blik op haar aquarium. Ze plofte neer in de leunstoel en trok de sportschoenen aan. Ze keek op haar horloge, ze had nog 2 uur om bij Marien te zitten voor ze op atletiek moest zijn. Snel stormde ze naar beneden. "Blijf je daar ook nog eten?" Vroeg Tanja’s moeder. Tanja gromde van wel. Ze gooide de achterdeur open en na haar weer dicht. Snel liep ze naar de schuur toe en haalde haar fiets er uit en verdween om de hoek van de straat.
Triííííng, tring, triííííng. Hun teken, dat ze bij elkaar kwamen, een lang een kort en een lang. Marien klopte op het raam dat ze achterom mocht komen. Marien was aan het televisie kijken maar Tanja zag dat ze hem uitzette en op stond. Ze had genoeg gezien en snel liep het smalle steegje door naar de achtertuin van Marien's huis. Vlak voor Tanja's neus werd het tuinhek opengegooid en een enthousiaste Marien stond voor Tanja. "Mag ik nou alsjeblíeft mijn fiets hier neerzetten." Zei Tanja erg overdreven. "Zozo," Marien moest giechelen. "Heeft mevrouwtje een slecht bui?" Tanja knikte hevig. Marien maakte en deftig gebaar en zei tegen Tanja."Komt gij alstublieft binnen o edele mevrouw Slechtbui." Tanja schoot in de lach en ze zette haar fiets naast die van Marien op het gras. Marien holde naar haar kamer en Tanja volgde haar.
Op de kamer van Marien wees Marien met haar wijsvinger naar haar hoofd waar een grote rode pet op stond. "Wat vind je ervan?" Vroeg Marien. "Wat? Die cap, stom." Zei Tanja. "Nee wat er onder zit." Marien haalde voorzichtig de pet van haar hoofd af. Tanja schrok en liet pardoes de tas die ze nog in haar handen had vallen. In plaats van de donkerblonde krullen die lang naar beneden moesten vallen kwamen er felrode stekeltjes onderuit. "Wat heb je met je haar gedaan!" Riep Tanja uit. "Ik heb het geknipt en geverfd, vanmorgen." Zei Marien een stuk kalmer en zelfverzekerder dan Tanja. "Foeilelijk." Zei Tanja. Tanja was een best wel aardig meisje maar soms moest je haar niet om haar mening vragen want die kwam bikkelhard aan meestal. "Als het je niet bevalt rot je maar op." Ook Marien kon zichzelf nu niet meer bedwingen. "Waar staat het symbool voor, abracadabra." Zei Tanja. Marien haalde haar neus op. "Als je het er niet mee eens bent." Begon Marien snuivend. "Dan is daar het gat van de deur." Ze wees naar de deur. Tanja maakte zich zo snel mogelijk weg. Nadat ze haar tas van de grond had gepakt rende ze direct naar haar fiets en verdween uit de buurt van Marien.
Tanja fietste gelijk naar huis, ze had een rothumeur en sloot haarzelf op in haar kamer. Zacht snikkend wierp ze zich op haar bed en bleef zo uren liggen nadenken over wat er gebeurd was. Haar moeder merkte algauw dat er iets was gebeurd en Tanja een vreselijke rotheid had en dus belde zij atletiek af.
Tegen etenstijd riep Tanja’s vader, die intussen ook was thuisgekomen dat ze moest komen eten. Tanja brulde dat ze nog liever zou verhongeren dan beneden te komen dus bracht haar vader het eten naar haar kamer. Ze ontdekte opeens dat ze vreselijk honger had en zette de televisie aan en wierp zich op de broodjes die haar vader gebracht had. Na een poosje gezapt te hebben en toen ze haar broodjes op had ging ze weer op haar bed liggen en zo viel ze uiteindelijk in slaap.
Tanja zat op haar fiets. Ze moest naar school maar had absoluut geen zin. Ze wou niet naar school toe vanwege haar ruzie met Marien. Ze had haar niet meer gesproken. Vanmorgen ging het niet echt zo lekker als normaal. Om half acht die ochtend toen de wekker ging en Tanja wakker schrok uit een droom die ze opslag vergat. Ze kleedde haarzelf aan en stormde toen naar beneden. Haar moeder zei dat ze niet zo moest stampen maar Tanja snauwde dat ze zich er niet mee moest bemoeien en zo ging het ongeveer de hele tijd. Steeds moest ze denken aan de kop van Marien toen ze haar uitschold. Tanja wou het niet toegeven maar eigelijk miste ze haar wel. Ze zuchtte, het was ook allemaal zo ingewikkeld.
Tanja reed het schoolplein op en zette haar fiets in het fietsen hok. Toen ze haar boekentas over haar schouders zwaaide zag ze een groepje kinderen om een bepaald persoon staan. Ze keek nog eens goed en zag toen dat het Marien was. Natuurlijk met rood haar. De meeste wezen naar haar en lachte haar uit en anderen waren haar aan het pesten maar zo te zie trok Marien er niets van aan. Anne kwam naar Tanja toe. "Zo, laat je haar zomaar alleen, waar is dubbel gebleven?” Vroeg Anne. "Ruzie.” Zei Tanja kortaf. "Maak het dan goed.” Zei Anne, zij stond er om bekend dat ze de meeste dingen wel kon oplossen zo ook zette ze zich daarvoor in. "Neen dat doe ik niet." Zei Tanja. "Waarom niet, moet je haar dan zien, ze heeft duidelijk een goede vriendin nodig, en jij ziet er ook niet echt gelukkig uit.” Peperde Anne op. Tanja zuchtte. Ze wist dat Anne wel gelijk had en dat ze het goed moest maken. "Oké dan, maar alleen omdat jij dat wilt.” Het laatste meent ze niet echt. Tanja nam een grote brok adem en sloeg haar tas nog eens extra goed over haar schouders en toen liep ze naar Marien toe.
"Marie-ien." Riep Tanja over bijna het hele schoolplein heen. Toen Marien haar naam hoorde ging ze snel met een ander meisje kletsen. Tanja liep snel naar Marien toe en het andere meisje maakte zich snel uit de voeten. "Vrienden?" Vraagt Tanja en ze keek nog steeds een beetje nors. Gouw keek Marien op een zogenaamd horloge. "Oh kijk eens hoe laat het is." Zei ze overdreven en met een hoge piepstem. Toen viel Tanja uit. "Het spijt me zo.” Riep Tanja. Het leek bijna of haar ogen vochtig werden. "Zullen we weer dubbel zijn?” Marien dacht even na en liet uiteindelijk een korte "Ja.” Klinken. Ze gaven elkaar een hand en keken elkaar aan met een glimlach op beiden gezichten. Dubbel was weer bij elkaar.