Op een dag kwam er een heel speciaal vogeltje uit een ei gekropen. Het was een roodborstje. Ze had schitterend gekleurde veren. En ze kon al meteen vliegen. Ze maakte bij de oude vrouw in de tuin meteen vriendjes want de andere vogeltjes vonden haar kleuren zo mooi.

Ze gingen samen naar het bos om eten te zoeken. Daarna gingen ze naar een rivier om wat water te drinken. Maar het roodborstje viel in het water en dreef weg. Ze was even bewusteloos en toen ze wakker werd was ze in het huis van een oud vrouwtje. Die had haar uit de rivier gevist. Het oude vrouwtje was heel lief. En bracht haar weer terug naar het bos.

Maar in het bos waren allemaal jagers verstopt om dieren te doden. Ze zagen het prachtige roodborstje want ze was zo opvallend. Ze schoten net raak in haar pootje. Ze hinkte nog net weg naar een boom. De jagers gingen weer naar een plek om andere dieren dood te schieten.

Een uil zag het roodborstje zitten. En vloog naar haar toe. Wat is er vroeg de uil. Het roodborstje zei:
- ik weet niet meer waar mijn thuis is. Het is hier zo ver vandaan.
De uil zei:
- weet je kisschien nog waar je woonde?
- Ja, in de eikeboom in de tuin van de oude vrouw Bertha.
De uil zei:
- O, die ken ik wel daar woont mijn nicht in de schoorsteen.
Het roodborstje zei:
- wilt u misschien mij naar de eikeboom brengen?
- O, ja dan kan ik mijn nicht ook bezoeken.
Toen zei het roodborstje:
- ziet u ik ben neergeschoten bij mijn poot. Dus mag ik op uw rug?
- O maakt niks uit ga maar op mijn rug zitten.

En zo vlogen ze naar de oude eikeboom. Het roodborstje vloog eerst naar haar moeder toe die diep ongerust was. Ze had het verhaal gehoord van de vriendjes. Dat het roodborstje in het water was gevallen.

S avonds bij wat brood dat de oude vrouw had gestrooid voor de vogeltjes vertelde zij het hele verhaal wat er met haar gebeurd was. Door het verhaal wat zij vertelde wa de wond in haar pootje helemaal verdwenen.

En ze leefde nog lang en gelukkig met haar vriendjes en haar moeder in de eikeboom.