terug naar verhalen WEB4KIDS homepage


TIEN KLEINE KOEKJES
geschreven door Aline Ghys, 10 jaar


Tien kleine koekjes, poppetjes van koek en chocola lagen warm en knus bijeen in oma's koekjestrommel, en zwegen. Maar plotseling verdween er heel stilletjes een koekje. Politiekoek ging de dader wel vinden, dat zei hij toch. Hij moest uit de koekjesdoos maar hoe? Ze hadden een idee.
Ze gingen allemaal op elkaar staat en politiekoek bovenaan toen sprong hij er uit. Oei, dat deed even pijn maar ja. Hij ging stapje voor stapje heel stilletjes achter de zetel zitten. Maar oma had geen koekje vast. Toen ging hij naar opa maar opa had ook geen koekje vast. Hij ging naar het konijn en zelfs het konijn had geen koekje vast. Hij ging terug naar de koekjestrommel, en zei:
- Ik kan hem niet vinden.
Dat was natuurlijk niet zo fijn. Maar ja. Dat is het leven van een koekje.

- Annemieke komt straks, zei peperkoek.
- Ja tof hé, zeggen de andere.
- Dat weet ik nog niet zo zeker.
- Hoezo niet politiekoek?
- Annemieke lust wel graag een koekje. Hé wie weet is zij wel de dader.

Het werd stil in de koekjestrommel. Heel stil zelfs geen gepiep of gefluister hoorde je nog.
Ding! Dong!
- De bel gaat, Kom verstop jullie.
- Neen dat heeft geen zin. Ik ga bespioneren als ik iets zie of hoor kom ik naar jullie.
Eerst begint Annemieke iedereen kusjes te geven, dan zet ze haar neer in een zetel en dan zegt ze:
- Het koekje zag er lekker uit oma maar ik heb er nog niet van gegeten, want het koekje riep naar zijn vriendjes en dat kan ik best begrijpen maar nu zou ik je nog iets willen vragen mag ik hem en zijn vriendjes mee naar huis nemen? Je moet begrijpen ik heb een allergie aan huisdieren en ik zou graag een alledaags vriendje willen.
- Natuurlijk meisje maar één ding moet je mij beloven, kom nog eens langs ook al zijn er geen koekjes meer.
- Ja zeker oma bedankt.
Politiekoek begon te wenen van blijdschap en huppelde naar de koekjestrommel iedereen was blij.

Een week later de koekjes kregen drinken en wat eten. Meestal waren dat erwtjes. Ze leefde nu in een glazen bakje dat om de vier weken schoon gemaakt werd. En iedere dag opnieuw komt Annemieke met ons spelen. Wat een leven voor een koekje.
Iedereen was gelukkig, oma en opa omdat Annemieke nog meer bezoekjes komt brengen, Annemieke omdat ze eindelijk een dagelijks vriendje heeft en de koekjes om dat ze nu eindelijk zeker zijn dat ze niet opgegeten worden. En zo leefde iedereen in blijdschap verder!